Tak wygląda rudera, w której w Mińsku muszą mieszkać ludzie. Na zdjęciu widac, że brakuje ściany. Burmistrz Grzesiak twierdzi, że można tam nadal mieszkać. Wystarczy trochę podeprzeć...

Na zdjęciach załączonych do ekspertyzy sądowej widać zacieki na suficie, grzyb pod wykładziną na podłodze, wklęsły dach i rozwalającą się podmurówkę. W takich barakach mieszka w Mińsku Mazowieckim kilkaset rodzin. Suchy dokument nie opisuje jak żyje się w takich warunkach. Jednak pod opisem widnieje podpis inżyniera, który jest biegłym sądowym. Ten fakt może wiele zmienić w sytuacji mieszkających w mińskich slumsach rodzin.

            Bezpośrednim skutkiem ekspertyzy jest postanowienie sądu, który uwzględnia skargę na komornika Mirosława Dziedzica i każe przywrócić Bogdana Wociala wraz z siedmioosobową rodziną do zajmowanego przed eksmisją lokalu w bloku przy ul. Mireckiego. Po raz pierwszy w Mińsku Mazowieckim zwyciężyło prawo, które na papierze istnieje przecież od dawna. Dotychczas jednak nie obowiązywało ono ani komornika, ani burmistrza i kolejne rodziny, podczas czterech kadencji rządów Grzesiaka, trafiały do 60-cio letnich domków z drewna i dykty.

         Luba przyjechała do Polski, bo jej rodzina na Ukrainie nie miała z czego żyć. Kiedy skończyła się jej wiza nie mogła wyjechać, ponieważ straciłaby pracę, dzięki której jej dzieci miały co jeść.
        Mariusza spotkała przed rokiem. Pokochali się od pierwszego wejrzenia. Niestety od samego początku nad ich związkiem wisiała groźba nagłego rozstania. Wciąż obawiali się, że polskie państwo deportuje Lubę na Ukrainę bez prawa powrotu. Cudzoziemiec, który przekroczy czas pobytu w Polsce zostaje wpisany przez władze na czarną listę. Potem ci z listy nie mogą już otrzymać wizy. Dlatego Luba i Mariusz musieli uważać na kontrole dokumentów i unikać Policji.
    Oboje ciężko pracowali. Mariusz przeciętnie po 12 godzin na budowie, Luba przy sprzątaniu po remontach. Po pracy spotykali się w Centrum i szli razem do następnej roboty, by po dobrej cenie wysprzątać 2 piętra jakiegoś biurowca.
     W młodości Luba była dobrze zapowiadającą się śpiewaczką. Podziwiano jej talent i wydawało się, że zawojuje cały świat. Wzięła udział w koncercie na świeżym powietrzu. Na mrozie dorobiła się zapalenia strun głosowych i już na zawsze utraciła głos.
      Mariusz nie zaznał szczęścia w poprzednim związku. Po rozwodzie prowadził bar w Warszawie. Jako młody człowiek, poprzez znajomości z baru, wplątał się w towarzystwo ludzi z mafii. Gdy stało się jasne, kim są kompani, z którymi dotąd się tak dobrze bawił nie wydając ani grosza, Mariusz zrozumiał, że właśnie nadszedł czas zapłaty. Ale postanowił nie dać się, wyjść z tego za wszelką cenę. Zamieszkał na ulicy i upijał się do nieprzytomności. Wiele razy go pobito. Potem koledzy z mafii zostawili go w spokoju. Uznali, że wciąż pijany na nic im się już nie przyda, ani w żadnym stopniu nie jest w stanie im zagrozić. I tak Mariusz odzyskał swoje życie.
       Kiedy spotkał Lubę pracował jako brygadzista na budowie. Nie miał umowy o pracę. Pracował znacznie dłużej niż stanowią zawarte w kodeksie pracy normy. W kilka miesięcy potem, okazało się, że jego organizm nie nadawał się do tak ciężkiej pracy.
        Ale Luba i Mariusz musieli harować. Musieli wynajmować mieszkanie, za które na wolnym rynku trzeba było słono płacić. W razie utraty pracy, w dobie zbliżającego się kryzysu, wciąż byli zagrożeni popadnięciem w bezdomność.
    Chcieli się pobrać. Jednak w urzędzie stanu cywilnego wymagano dokumentu z Ukrainy, który miał potwierdzić, że panna młoda jest wolna. Zwrócili się do ambasady z prośbą o wydanie dokumentu. Okazało się, że ambasada chętnie pomoże, ale tylko w wypadku, gdy Luba wykaże, że jest zameldowana w Polsce. Inaczej musi jechać do domu i tam będzie mogła zaświadczenie odebrać osobiście. Luba nie miała już wizy, a w Polsce takich bez wizy wpisują na czarna listę. Wyjazd oznaczał wielomiesięczne rozstanie.
      Wszędzie szukali pomocy, jednak wydawało się, że prawo człowieka do zawarcia małżeństwa w tym i podobnych przypadkach jest czystą fikcją. Kancelaria Sprawiedliwości Społecznej zwróciła się do Adama Gierka z Unii Pracy, z prośbą, aby jako poseł europejski napisał list do urzędnika ambasady Ukrainy. Odbyło się wiele spotkań z udziałem Piotra Ikonowicza, pełnomocnika Luby z ramienia Kancelarii Sprawiedliwości Społecznej i Mateusza Piskorskiego, polityka Samoobrony, którzy przekonywali urzędników ambasady, że Ukraina, która jest członkiem Rady Europy, powinna starać się zagwarantować prawo do zawarcia małżeństwa swoim obywatelom, także poza granicami kraju. W końcu udało się. Luba i Mariusz wzięli ślub.
     Młodzi byli szczęśliwi, kochali się mimo przeciwności losu. Jednak szczęście nie trwało długo. Po upływie kilku tygodni, pracujący bez ubezpieczenia, chory, pozbawiony opieki medycznej i wycieńczony pracą fizyczną ponad siły Mariusz, prosto z budowy trafił do szpitala. Wkrótce zmarł.
        Wezwana do szpitala wdowa dowiedziała się, że każda doba pobytu jej męża na oddziale kosztowała 3 i pół tysiąca złotych, do czego należy doliczyć koszt operacji i wiele innych rachunków, którymi szpital zamierza ją obciążyć. Luba nigdy jeszcze nie widziała takich pieniędzy. Skąd miałaby je zdobyć?
        Po rozmowie w szpitalu wdowa podjęła rozmowy z księdzem i zakładem pogrzebowym. Chciała pochować męża w zgodzie z jego wiarą. Kiedy Mariusz umierał miał zawieszony na piersi krzyż. Luba sądziła, że sprawa jest oczywista. Ksiądz oświadczył, że nie odprawi mszy, jeśli nie dostanie zaświadczenia z parafii Mariusza, że mąż Luby był katolikiem. Ksiądz z parafii obiecywał, że zaświadczy, ale wraz z upływem czasu stawało się jasne, że wdowa nie doczeka się od księdza realizacji obietnicy, którą jej złożył. Kobieta z zakładu pogrzebowego krzyczała na Lubę od początku. Może nie lubi Ukraińców? Zakład zapowiedział: żadnej mszy nie będzie. Nie będzie, bo za długo Luba nie przynosi zaświadczenia od księdza. Rozzłoszczona pracownica zakładu pogrzebowego natarczywie podkreślała odmienność sytuacji Luby, która polegała na tym, że to pomoc społeczna, a nie rodzina, opłaciła pogrzeb. Następnie odkładała słuchawkę. Potem, kiedy zrozpaczona wdowa dzwoniła do niej, próbując zmieć tą okrutną decyzję, tamta konsekwentnie odmawiała rozmowy. W pomocy społecznej odnalazł się zaprzyjaźniony pracownik socjalny. Luba dowiedziała się, że każdy człowiek ma prawo do pochówku w zgodzie z własną wiarą. Pracownicy z ośrodka, który opłacił pogrzeb, uświadomili zakładowi, że tym razem numer nie przejdzie.
     Tymczasem odnalazł się świadek, który potrafił dowieść ponad wszelką wątpliwość, że Mariusz był praktykujący. Zaprzyjaźnieni z działaczami kancelarii dziennikarze z Katolickiej Agencji Informacyjnej zorganizowali akcję dzwonienia do biskupów. Gdzieś na wysokim szczeblu kościelni hierarchowie ustalili, że tak być nie może. Znalazł się ksiądz z parafii w pobliżu cmentarza, który zgodził się odprawić mszę. Ksiądz opowiedział, że takie historie powtarzają się często, bo zakład pogrzebowy woli chować bez mszy, ponieważ tak jest szybciej i więcej można zarobić. Pogrzeb Mariusza wraz z mszą odbył się w zaplanowanym czasie.
      Luba dobrze mówi po polsku, więc nie potrafi zrozumieć, dlaczego wielokrotnie proszono ją, aby w jej sprawie zadzwonił ktoś, kto mówi po polsku.
           Mariusz był członkiem Kancelarii Sprawiedliwości Społecznej, do której zapisał się zaraz po ślubie. Marzył, że kiedyś zbuduje dla siebie i innych mieszkania socjalne, żeby ludzie tacy jak on nie musieli obawiać się bezdomności. Chciał, żeby powstała spółdzielnia pracy. Wierzył, że dzięki wyeliminowaniu pośredników i nadzorujących wydajność pracy szefów, ludzie mogliby godnie zarabiać i mieć czas na własne życie.

Agata Nosal

Czy można bezkarnie w niejasnych okolicznościach odebrać ludziom dorobek życia i dodatkowo obciążyć ich rachunkiem opiewającym na 160 000 zł? W Polsce –niestety tak.

Historię państwa Kucharzyszynów z Kudowy Zdroju opisywałem kilka miesięcy temu w artykule, "Bandycka eksmisja na bruk", niestety od czasu ukazania się tekstu położenie rodziny uległo zmianie… na gorsze.Przypomnijmy. Pięć lat temu Pan Zbigniew Kucharzyszyn prowadził w Kudowie mały zakład naprawczy sprzętu RTV. Interes szedł słabo toteż p. Zbyszek popadł w problemy finansowe, które pociągnęły za sobą zadłużenie względem MZUPu za wynajem lokalu na kwotę ok. 20 000 zł.
Funkcję radcy prawnego Miejskiego Zakładu Użyteczności Publicznej pełnił wówczas Czesław Zborowski –ojciec zatrudnionego w kłodzkiej kancelarii komorniczej Krzysztofa Zborowskiego.
Sędziwy mecenas nadał tempo egzekucji długu, kierując sprawę do komornika (pracodawcy własnego syna), który to zlecił wycenę budynku. Magicznym sposobem szeregówka państwa Kucharzyszynów została wyceniona przez biegłego na śmiesznie niską kwotę 134 100 zł. Jak się okazało w wycenie nieruchomości nie wzięto pod uwagę jednej kondygnacji budynku oraz przylegającej do niego dużej działki (691 m2).
Następnie komornik przystąpił do licytacji nieruchomości. Po odwiedzeniu przez Zborowskiego – seniora - potencjalnych kupców do licytacji stanął jedynie... zatrudniony w prowadzącej sprawę kancelarii komorniczej syn Czesława – Krzysztof Zborowski. Koniec końców, nabył on dom wraz z działką za kwotę o 20% niższą od wyceny biegłego, tzn. za 105 000 zł. Od początku p. Krzysztof rozpoczął starania o wyeksmitowanie rodziny Kucharzyszynów z domu przy ul. Turystycznej - bez skutku. Do dnia dzisiejszego od eksmisji po zapoznaniu się na miejscu z dokumentami odstąpiło już pięciu komorników. Ostatni z nich został nawet zaskarżony przez Zborowskiego do sądu, który po zapoznaniu się ze sprawą… skargę oddalił. Pan Krzysztof jednak okazał się twardy jak stal i na przekór przeciwnościom losu postanowił podstępem wykurzyć Kucharzyszynów, jednocześnie zapewniając sobie środki na przebudowę budynku. W połowie sierpnia br. roku do wszystkich czterech osób zamieszkujących w szeregówce przy ul. Turystycznej 7 listem poleconym dotarło przedsądowe wezwanie do zapłaty od p. Krzysztofa. W zdecydowanym tonie domaga się on w ciągu 30 dni od każdego z lokatorów zapłaty kwoty 38 000 zł powiększonej o odsetki tytułem "odszkodowania oraz wynagrodzenia" za korzystanie z lokalu. Sumka 38 000 ma wynikać z liczby miesięcy (1.02.2007 – 31.08.2008) pomnożonej przez kwotę 2 000 zł. Łącznie rodzina ma zapłacić Zborowskiemu "czynsz" w wysokości ok. 160 000 zł za zamieszkiwanie w wybudowanym przez siebie domu, który nowego nabywcę kosztował raptem… 105 000 zł. W wyżej wymienionym piśmie p. Krzysztof wspaniałomyślnie informuje lokatorów, że wyłożenie całej sumki w terminie jednego miesiąca ustrzeże ich od dodatkowych kosztów sądowych. Jakby nie patrzeć – cudowny człowiek o wielkim sercu. Aby Kucharzyszynowie nie mieli wątpliwości, że ich pieniądze nie pójdą na marne, w ostatnich dniach Zborowski przywiesił na drzwiach garażu tablicę informującą, że wstęp jest wzbroniony, bo… to teren budowy. Gdyby za postępowaniem nabywcy budynku nie stała ludzka tragedia, całą tę sytuację można by było zakwalifikować jako komiczną. Niestety takie absurdy mogą mieć miejsce jedynie w naszym kraju.

Paweł Bolek